کوچه هنر

***

زن خوب فرمانبر پارسا // کند مرد درویش را پادشا
برو پنج نوبت بزن بر درت // چو یاری موافق بود در برت
همه روز اگر غم خوری غم مدار // چو شب غمگسارت بود در کنار
کرا خانه آباد و همخوابه دوست // خدا را به رحمت نظر سوی اوست
چو مستور باشد زن خوبروی // به دیدار او در بهشتست شوی
کسی بر گرفت از جهان کام دل // که یکدل بود با وی آرام دل
اگر پارسا باشد و خوش سخن // نگه در نکویی و زشتی مکن
زن خوش منش دل نشانتر که خوب // که آمیزگاری بپوشد عیوب
ببرد از پریچهره ی زشتخوی // زن دیو سیمای خوش طبع، گوی
چو حلوا خورد سرکه، از دست شوی // نه حلوا خورد سرکه اندوده روی
دلارام باشد زن نیکخواه // ولیکن زن بد خدایا پناه
چو طوطی کلاغش بود همنفس // غنیمت شمارد خلاص از قفس
سر اندر جهان نِه به آوارگی // وگرنه بنه دل به بیچارگی
تهی پای رفتن به از کفش تنگ // بلای سفر به که در خانه جنگ
به زندان قاضی گرفتار به // که در خانه دیدن بر ابرو گره
سفر عید باشد بر آن کدخدای // که بانوی زشتش بود در سرای
درِ خرمّی بر سرایی ببند // که بانگ زن از وی برآید بلند
چو زن راه بازار گیرد بزن // و گرنه تو در خانه بنشین چو زن
اگر زن ندارد سوی مرد گوش // سراویلِ کَحلیش در مرد پوش
زنی را که جهلست و ناراستی // بلا بر سر خود نه زن خواستی
چو در کَیلۀ جو امانت شکست // از انبار گندم فرو شوی دست
بر آن بنده حق نیکویی خواستست // که با او دل و دست زن راستست
چو در روی بیگانه خندید زن // دگر مرد گو لاف مردی مزن
زن شوخ چون دست در قلیه کرد // برو گو بنه پنجه بر روی مرد
ز بیگانگان چشم زن کور باد // چو بیرون شد از خانه در گور باد
چو بینی که زن پای بر جای نیست // ثبات از خردمندی و رای نیست
گریز از کفَش دردهان نهنگ // که مردن به از زندگانی به ننگ
بپوشانش از چشم بیگانه، روی // و گر نشنود چه زن آنگه چه شوی؟
زن خوب خوش طبع، گنج است و یار // رها کن زن زشت ناسازگار
چه نغز آمد این یک سخن زان دو تن // که بودند سرگشته از دست زن
یکی گفت کس را زن بد مباد // دگر گفت در جهان، خود مباد
زن نو کن ای دوست هر نو بهار // که تقویم پاری نیاید به کار
کسی را که بینی گرفتار زن // مکن سعدیا طعنه بر وی مزن
تو هم جور بینی و بارش کشی // اگر یک سحر در کنارش کشی


سعدی


پ.ن.
راستش،من با یک جاهایی از این شعر، خیلی مشکل دارم...!!
حوصله کنید و بخونید.