کوچه هنر

هنر خود انگیخته
Automatism

نوعی روش نقاشی و طراحی که طی آن هنرمند « کنترل آگاهانه» خود را بر حرکات دست واپس می نهد و به ضمیر ناخودآگاه خود امکان می دهد تا فعال شود. منشاء این ایده از برخی جهات به طرح های اتفاقی « لکه رنگی » الکساندر کوزین باز می گردد، اما این سبک در شکل تکامل یافته اش به ویژه به آثار هنرمندان سوررئالیست و اکسپرسیونیسم انتزاعی مربوط می شود. هنر خود انگیخته اساساً در آثار نقاشان هنر کنشی همچون جاکسون پولاک در شیوه ی ترکیب بندی به خدمت گرفته شد. اما در آثار سوررئالیست ها هرگاه طی این روند خود انگیخته یا اتفاقی، تصویر یا فرم یا بافت جالبی حاصل می شد، غالباً به صورت تعمدی و آگاهانه به خدمت گرفته می شد.

هنر خود ویرانگر
Auto – Destructive art


این اصطلاح به آن نوع آثار هنری اطلاق می شود که آشکارا به قصد خود ویرانگری ساخته شده اند. البته ساخت آثار هنریی که برای ماندگاری خلق نشده اند به سده ی بیستم منحصرنمی شود ( شاهد این مدعا مجسمه های کَره ای تبت و نقاشی های شنی برخی قبایل سرخپوستان شمال آمریکاست)، اما مبدع مفهوم مدرن هنر خود ویرانگر گاستاو ماترز(1926-) است که برای آثار نقاشی اسید بر روی پارچه نایلون که بصورت زنده پیش روی تماشاچیان اجرا می شد بسیار شهرت یافت. مشهورترین آثار سبک هنری خود ویرانگر « تحسین نیویورک» اثر ژان تینگلی بود که بلافاصله در سال 1960 مکانی در موزه ی هنرهای مدرن نیویورک یافت و مخاطبین چشمگیری پیدا کرد.

ژان تینگلی، نام اثر «تحسین نیویورک» : مجسمه ی خود ویرانگر، 1960

هنــر خود ویرانگر

منبع:
 
سبک ها و مکتب های هنری
آزبورن و چیلورز