کوچه هنر

Metaphysical Art

هنر متافیزیک

سبکی در نقاشی که دی کریکو در حدود سال 1913 ابداع کرد و بعدها وی، کارا(از سال 1917)، موراندی (از سال 1918) و چند هنرمند ایتالیایی دیگر تا حدود سال 1920 به خدمت گرفتند. این اصطلاح را(به زبان ایتالیایی Pittura metafisica ) دی کریکو و کارا در سال 1917، یعنی زمانی که هر دو در یک بیمارستان نظامی در فرارا بستری بودند ابداع کردند. نقاشی متافیزیکی بدون هیچ گونه بیانیه یا برنامه ی افتتاحی، آن گونه که در موردش فوتوریسم مصداق داشت، شروع به کار کرد. با این وجود بعداً تلاش هایی برای توصیف و تعریف « زیبایی شناسی متا فیزیکی» در مجله ی ارزش های تجسمی که از 1918 تا 1921 منتشر شد، صورت گرفت. معنی مرتبط با اصطلاح متافیزیک که در عنوان برخی از آثار دی کریکو به چشم می خورد، هیچ گاه به صورت دقیق صورت بندی نشد اما مشخصه ی این سبک تصاویری بود که حس و مفهومی از رمز و راز و فضاهای وهم آلود را بیان می کند. این جلوه ی حسی بخشی به وسیله ی پرسپکتیوها و نور پردازی های غیر واقعی و بخشی به وسیله ی به کارگیری نوعی شمایل نگاری عجیب، که در آن از مانکن های خیاطی و مجسمه به جای پیکره های انسانی استفاده می شد و بخشی دیگر نیز به وسیله ی ترکیب شمایل نگارانه ی اشیائی بود که به طورواقع نما نمایش داده می شدند- جلوه ای که بعداً توسط برخی از سوررئالیست ها به خدمت گرفته شد. اما کیفیت رویا گونه ای که در آثار نقاشی متافیزیکی ارائه می شود به دلیل ارتباطش با ساختار تصویری و مفهوم کاملاً معماری گونه ی حالات که منبعث از هنر رنسانس ایتالیا بود از سبک سوررئالیست ها متمایز می شود.
اگرچه نقاشی متافیزیکی تا جنگ جهانی اول دوام نیاورد اما تأثیر عمیقی بر سوررئالیسم نهاد.

Carlo Carr'a

Giorgio De Chirico

همانطور که پیشتر گفته شد این مکتب از یک جنبش ایتالیایی هدایت شده توسط جورج دی کریکو و کارلو کارا شکل گرفت. نقاشی های رویا گونه ی آنها از فضا ، نوعاً مناظر خیالی از شهر های ایتالیا بود و در ظاهر، چیدمان غیر متعارف از اشیاء، دنیای بصری را در مقابل چشم ما گذاشته که ماوراء واقعیت فیزیکی، بی درنگ ذهن ناخودآگاه ما را درگیر می کند.

جنبش متافیزیک، زمینه ی جنبش های مهمی را جهت توسعه ی دادا(دادائیسم) و سوررئالیسم فراهم کرد.
کارا، از جمله نقاشان برجسته و پیشتاز فوتوریسم بود. دی کریکو که در پاریس فعالیت می کرد، بعنوان نقاش صحنه ها و مناظر شهری اسرار آمیز مورد تحسین آپولینر (Apollinaire) و هنرمندان آوان گارد بود.
پیش از این دو نقاش یکدیگر را می شناختند و به سرعت اتحادی تشکیل دادند و علاوه بر آن توسط اشعار Alberto Savinio،برادر کوچکتر دی کریکو مورد تشویق قرار گرفتند.

هنر متافیزیک از انگیزه و تمایلی برای کشف موجودیت و حیات درونی و ذاتی فرض شده ی اشیاء و چیزهای آشنا، در ورای ماهیت و مفاهیم استدلالی شان ناشی می شود،نظیر؛ جمود، تفکیک آنها در فضا و مساحت معین شان و احتمالاً تبادل نظرمرموزی که بین آنها صورت می گیرد.
این هشدار در سادگی چیزهای متعارف و معمول « که به یک حالت بالاتر و پنهان تری از بودن اشاره می کند » (نقل ازکارا) مربوط است به آگاهی نسبت به این ارزشها در ویژگیهای بزرگ و مهم نقاشی های اولیه ی ایتالیایی بویژه؛ آثار Giotto و Paolo Uccello ؛ کسانیکه کارا در سال 1915 درباره شان نوشت.

در این سبک از نقاشی، یک ماهیت غیر منطقی، معتبر و منطقی به نظر می رسد. با بکارگیری نوعی منطق متناوب کارا و کریکو ، اشیاء و چیزهای معمول متعددی را پهلوی هم قرار دادند که بطور مثال شامل ماکت ها و ساختمان های هندسی و خشن، پیکره های کلاسیک ،قطارها و مجسمه های چوبی می شد.

هنر آنها عمدتاً همچون نمایش طبیعی گرایانه ی هدفمند از اشخاص، اشیاء و رفتاری در یک فضای مجسم و کنترل شده، نیز می توانست اسرار آمیز، بی حرکت و خاموش به نظر رسد و از فرم و ماهیت معمول خود دور شود و محو گردد. در اواسط جنگ، زبان شاعرانه و رویا گونه به طرزی نیرومند و اصلاح کننده برای گرایشات از هم پاشیده و در هم گسیخته ی مدرنیسم وارد میدان شد.
این تمایل برای بازسازی هنر پیشین ایتالیا ، در کارا که نقاشی های آن دوره اش نیز متمرکز و مقتصدانه تر از نقاشی های کریکو بود، قوی تر بود. در آخر هم به کشف ماهیت مبهم دنیای روزمره در عرصه ی وسیعتری ادامه داد.
" اسرار" آشنا و معمول ترین واژه ی کریکو بود. او اینگونه نوشت : " راز نهفته در سایه ی مردی که در یک روز آفتابی قدم می زند، بیشتر از هر رازی در تمامی ادیان دنیاست."

سایر نقاشان تحت تأثیر آثار و عقایدش قرار گرفتند، خصوصاً موراندی، کارا و کریکو که در تابستان و بهار 1917 برای چند ماهی با هم بودند و کار می کردند. در سال 1919 هر دو هنرمند در جهت هنری که بازتاب مطالعه و بررسی اساتید کهن نقاشی بود گام برداشتند.
باید گفت چنین جنبشی در سال 1920 منحل شد، اما طنین اش با حضور جنبه های شاعرانه و رویاگونه ی بیشتری از سوررئالیسم و احیاء کلاسیسیسم در نقاشی های Mario و دیگر نقاشان سده ی 1920، ادامه پیدا کرد.

گردآوری و ترجمه: شهرزاد