کوچه هنر

آن سویِ این "منِ" باربردوش، "منِ" آزادم زندگی می کند؛ و نزد او، آرزوهای من نبردی در برزخ است و امیالم، صدای لرزه های استخوانم.
بسیار جوان تر و جسورتر از آنم که "منِ" آزادم باشم.
چگونه "منِ" آزادم خواهم شد، اگر "من" های باربردوشم را نکُشم، و یا اگر همه ی آدمیان آزاد نباشند؟
چگونه برگ هایم در باد خواهند رقصید و نغمه خوان خواهند شد، اگر ریشه هایم در تاریکیِ خاک بخشکند؟
چگونه عقابِ درونم به سوی خورشید اوج خواهد گرفت اگر جوجه های تازه پروازم، آشیانه ای را که با نوک خویش برایشان بنا کرده ام، ترک نکنند؟




«جبران خلیل جبران»