اشاره می کنم که باب راس یک نقاش رئالیست تمام عیار است و تقریبا در آن زیاده روی هم می کند. از آنجا که من چندان طرفدار رئالیسم نیستم و گاهاٌ هم از آن فراری، منطقی است که آنزمان پیگیر آثار این هنرمند نبوده ام. اما اکنون بعد از چندین سال نشسته ام و از زاویۀ دید دیگری، درست و دقیق باب را تماشا می کنم، شیوه و تکنیکش، ابزار و متدش ، رفتارش با بوم و قلموها ،" خودش" و حرفهایی که بعنوان یک هنرمند برای مخاطبش دارد، اینها برایم مهم هستند. قلموی باب جادویی نیست، رنگهایش نایاب و گران نیستند، بومش همان بوم موجود در بازار است مهم اینست که او یک هنرمند واقعی ست، او هنگام نقاشی خودش است، و این مهم است. او انتخاب کرده تا به شیوه ای سریع کار را تمام کند و زیاد با جزئیات ور نرود، چراکه اعتقاد دارد نقاشی یک حس است یک لحظه ممکن است باشد و لحظه ای دیگر آن حس متفاوت باشد اینکه یک اثر ماه ها طول بکشد کمی برایش غیر قابل تحمل است چون مهم آنست که نقاش بتواند احساس خویش را درست در همان لحظاتی که سراغش آمده بیان کند او ممکن است یک روز دلش جنگل انبوه و تاریک و غم زده بخواهد و یک روز، ساحلی روشن و آفتابی، اینکه ماه ها بوم اش روی سه پایه برای بیان آن حس انتظار بکشد منطقی نیست چراکه ممکن است تا پایان کار آن حس کمرنگ شود و ارزشش را از دست بدهد.
باب راس:
" طراحی سفت و سخت و پر از قاعده را کنار بگذارید ، رنگها را بی مرز روی بوم رها کنید، چراکه در هنر حد و مرزی نیست، شما ممکن است از قبل طرحی را بزنید کلی خطوط کم و زیاد کنید اما هنگام رنگ زدن به هدفتان نرسید ، شجاع باشید نقاشی کردن شجاعت می خواهد. اتفاقات نقاشی را پیش بیاورید نقاشی پر است از تصادف، جلویشان را نگیرید. با قلمو یتان مهربان باشید آن را درست در دست بگیرید چراکه ابزار اصلی تان است، محکم و مطمئن ضربه بزنید و نترسید اما شانسی هم نقاشی نکنید قبلش خوب فکر کنید . با فکر منسجم اما بی پروا کار کنید. وقتی تصمیم می گیرید با کاردک کار کنید کمی خشن باشید و کند نباشید، نسبت ها را رعایت کنید ، رنگها را خوب بشناسید ، عناصر نقاشی تان را آزاد بگذارید برایشان جا و مکان تعیین نکنید، لحظه ای که حس کردید مثلا اینجا باید یک شاخۀ کوچک شاد زندگی کند، همان لحظه تصمیم بگیرید و شاخه را همانجا خلق کنید، هرگز نقش نور را در هیچ کجای نقاشی تان فراموش نکنید نوربه سایر عناصر بصری معنا و مفهموم می بخشد ، زیاد روی المانهای بصری تان رژه نروید، رنگ را بگذارید و رها کنید ، زیاده روی نکنید چراکه نقاشی تان خراب می شود. در طبیعت همه چیز خیلی صاف و دقیق نیست پس در نقاشی هم نیاز نیست همه چیز را دقیق رسم کنید اما خوب یاد بگیرید که درست نشان دهید، شما وظیفه دارید درست نشان دهید. از تمامی چیزهایی که در مغزتان هست استفاده کنید ایده هایتان را نادیده نگیرید. وقتی دارید درخت و برگ و بوته می کشید قبلا در موردش کمی فکر کنید و زاویۀ نور را در نظر بگیرید. با درخت ها و شاخه هایی که خودتان خلق کرده اید حرف بزنید و با عناصر نقاشی تان دوست باشید. رنگ ها را خوب بشناسید و از نتیجۀ ترکیب رنگتان بی خبر نباشید.
بوم، دنیای شماست و شما آزادید تا هرکجا که دلتان می خواهد احساستان را روی آن بریزید هیچکس نمی تواند به شما بگوید که روی بومتان چطور باشید و چه کار کنید آنجا صرفا به خور شما اختصاص دارد. رنگها را زیاد از حد باهم مخلوط نکنید چراکه هر رنگ باید درجه خلوص و درخشش خود را حفظ کند تا درست بیان شود ترکیب زیادی آنها با یکدیگر خاصیت شان را می گیرد و کدرشان می کند و این خوب نیست. ناگهان تصمیم بگیرید، نگران نباشید تصمیم بگیرید، مثلا آن پُشت ها لای آن بوته های سبز روشن، درخت پیری خلق کنید بدون هیچ طرحی از پیش، چون در آن لحظه این چیزیست که شما را راضی می کند و این برای هنرمند ضروریست."
باب راس Bob Ross
مجموعه کارهای باب را از این سایت می توانید ببینید:
Ross's Art works
من از این هنرمند بسیار یاد می گیرم، نه صرفا نقاشی کردن را
روحش شاد..
يه استادي داريم تو اين انجمن سينما-بدجور بدش مياد از اين يارو :((
پاسخ دادنحذفموافقم مخصوصا با قسمت مقدمه این پست.آدم وقتی یه حس درونی داره بهتر هست که همون لحظات تا جایی که میتونه پیادش کنه وگرنه با مرور زمان اون حس ممکنه کمرنگ بشه و بقیه کار با انگیزه کمتر پیش بره و بوی تصنع به خودش بگیره.
پاسخ دادنحذفباب راس کارش بازاری نیست وقتی اونو تماشامیکنی میبینی که با جه شور و شوقی و با تمام وجودش داره برای علاقش و حسش نقاشی میکشه.
کلا اعلام انزجار از باب راس بیشتر از اینکه یک عقیده شخصی باشه، مُد روز هست برای روشنفکر نماهای مخصوصا ایرانی در وادی هنر!