کوچه هنر

ونسان ون گوگ، چهره ي نقاش، 1889.
پست امريسونيسم.



پست امپرسيونيسم

Post Impressionism

اين اصطلاح به گرايش هاي مختلفي در نقاشي اطلاق مي شود كه بين سال هاي 1880 تا 1905 به ويژه در فرانسه تداوم بخش سبك امپرسيونيسم شدند و يا در واكنش به آن شكل گرفتند.
اين اصطلاح را راجر فراي به مثابه عنوان نمايشگاهي كه در سال 11-1910 در گالري گرافتون لندن بر پا شد، ابداع كرد؛« مونه و پست امپرسيونيست ها». از آنجا كه عمده ترين آثار به نمايش در آمده متعلق به سورا،سزان،گوگن و ون گوگ بود از آنان به عنوان شخصيت هاي كليدي پست امپرسيونيسم ياد مي كنند. هر يك از اين هنرمندان روش كاملاً متفاوتي در رد طبيعت گرايي و دلمشغولي به جلوه هاي گذرا كه مشخصه ي امپرسيونيست ها بود اختياركردند. براي مثال سورا و نئوامپرسيونيست ها كوشش خود را بر تحليل علمي تر رنگ متمركز كردند،سزان نيز كه مايل بود «امپرسيونيسم را چيزي صلب و پايا، مانند هنر موزه اي بدل كند» توجه خود را معطوف به ساختار تصويري كرد،گوگن از « خطاي نفرت انگيز طبيعت گرايي» برائت جست تا كاربرد نمادين خط و رنگ را كشف كند؛ و ون گوگ نيز پيشقراول سبك اكسپرسيونيسم شد.


















از اينرو بسياري از تاريخ شناسان اصطلاح پست امپرسيونيسم را تحت تأثير آثار اين چهار هنرمند برجسته توصيف مي كنند كه هر يك با فعاليت مستقل خود و با رويكردي جديد به نقاشي، يك سبك شخصي را ابداع كردند. امروزه هر يك از اين هنرمندان را به دليل تأثير ژرف او در شكل گيري اين يا آن جريان عمده ي هنر مدرن مورد توجه قرار مي دهند.جنبش كوبيسم از تأثيرات آثار سزان سر برآورد، اكسپرسيونيسم از آثار ون گوگ، فوويسم از گوگن و بسياري از سبك هاي انتزاعي ناب از آثار سورا سرچشمه مي گيرند. به همين دليل اكثر مطالعات تاريخي هنر مدرن با جنبش پست امپرسيونيسم آغاز مي شود، اما بايد توجه داشت كه بدون وجود جنبش امپرسيونيسم، هيچ يك از اين اساتيد نقاشي قادر نبودند به چنين استقلال و اصالتي دست يابند.

اين هنرمندان از بسياري جوانب اختلاف اساسي دارند، اما همگي در اين ضرورت كه بايد از فرهنگ تصنعي رايج زمان خود بگسلند و استقلال يابند، مشترك هستند. اين دوري گزيني، گوگن را وادار ساخت تا به درياهاي جنوب روانه شود، ون گوگ را واداشت تا به كشف آرل نائل شود، سزان را واداشت تا به حياتي انزوا جويانه در منزل خانوادگي رو آورد و سورا را بر آن داشت تا پشت درهاي بسته به خلق تركيب بندي هاي عظيم خود بپردازد. هر يك از اين هنرمندان به طور مجزا ارتباطاتي داشتند اما اين واقعيت كه آنها در دوره ي زماني بسيار مشابهي به كار مي پرداختند و نمايشگاه هاي آثار آنها در شهر پاريس و در زمان مشابهي به ديد جهانيان عرضه مي شد، موجب شد تا به عنوان جلوه اي كلي و تحت عنوان مشترك « پست امپرسيونيسم» شهرت يابند.




پيوست : كتاب سبك ها و مكتب هاي هنري

مؤلفان: ايان چيلورز، هارولد آزبورن و ديگران
تدوين و ترجمه: فرهاد گشايش


گردآورنده: شهرزاد