کوچه هنر

چقدر زيبايي زيباتر به نظر مي رسد با زيور شيرين و معطّري كه راستي و وفاداري به آن مي بخشد.
گل « رز» قشنگ به نظر مي آيد اما ما براي عطر مطبوعي كه در دل آن جا و مسكن دارد ان را قشنگ تر مي دانيم.
گل هاي كرم خورده همان پررنگي عميق را دارند كه رنگ « رز» هاي معطٌر است و بر همان خارها مي آويزند، و هنگامي كه نسيم تابستان نقاب غنچه هايشان را به يك سو مي زند با همان شوخي و شنگولي به رقص و بازي در مي آيند اما چون هنرشان فقط ظاهرشان و نمايش آنها است بي خواستگار زندگي مي كنند و ناديده و پژمرده مي شوند و با خودشان مي ميرند. « رز» هاي معطٌر و مطبوع اين طور نيستند، از مرگ شيرين شان شيرين ترين و مطبوع ترين عطرها درست مي شوند.
و تو هم چنين هستي اي جوان زيبا و دلپذير وقتي آن جواني از تو زايل و ناپديد گردد راستي و وفاداري تو با اين شعر تقطير مي گردد ‌‌[و عطر آن باقي مي ماند].

ويليام شكسپير

O, how much more doth beauty beauteous seem

By that sweet ornament which truth doth give
The rose look fair, but fairer we it deem
For that sweet odour which doth in it live
The canker-blooms have full as deep a dye
As the perfumed tincture of the roses
Hang on such thorns, and play as wantonly
When summer’s breath their masked buds discloses
But, for their virtue only is their show
They live unwoo’d and unrespected fade
Die to themselves. Sweet roses do not so
Of their sweet deaths are sweetest odours made
And so of you , beauteous and lovely youth
When that shall vade , by verse distills your truth

William Shakespeare